Անցած տարի գործուղման էի գնացել Վրաստան: Վրաստանի հայտնի ցույցերն էինք նկարահանում: Բեմին կանգնած բանախոսը սկսեց մի տեսակ ավելի բարձր ու զզվանքով խոսել: Թարգմանիչին հարցրի, թե ի՞նչ է եղել, ի՞նչ է ասում: Պատմեց, որ բանախոսը զայրացել է, որ իրենց հեռուստաընկերություններից մեկը ցույցի մասնակիցների քանակը ավելի քիչ է նշել քան իրականում կա: Մոտ 15 րոպե հետո եկավ այդ հեռուստաընկերության նկարահանող խումբը: Ժողովրդի միջով էր անցնում, որ մոտենար բանախոսներին: Ոչ մեկը, ոչ մի բան չասաց, ոչ մեկը ծուռ չնայեց: Թարգմանիչը, որ ընդդիմադիր հայացքներ ուներ, մեզ ասաց, որ բոլորն ասում են նրանք լրագրող են, նրանց վնասել չի կարելի…
Հայաստանում նմանատիպ միջոցառումների ժամանակ եւս բանախոսները հայտարարություններ են անում լրատվամիջոցների ու լրագրողների հասցեին, բայց ի տարբերություն վրացիների հավաքվածները պատրաստվում են լրագրողների կոկորդը կտրել: Այն որ չեն կտրում, դա բնավ չի նշանակում, թե ամեն ինչ կարգին է: Մեկ-մեկ սարսափում եմ այն մտքից, որ այս քաղաքում ինչ որ մեկը կա, որ հնարավորության դեպքում կարող է սպանել մարդու լրագրող տեսակին: Բայց թու-թու-թու Հայաստանում դեռեւս լրագրող չեն սպանում:
Շնորհավոր տոնդ մարդ…
Комментарии (3)
RSS комментариев URI для обратной ссылки
vor mer erkrum lragrox der chen spanel, nshanakum a mer qaxaqacinern iskakan humanistner en, bayc mi urish ban el a nshanakum, aysinqn chka enpisi lragrox, ov durs lini verahskoxutyunic. Shnorhavor bolor azat xosoxneri tony!
mi hat el lav artahaytutyn ka che, asum e lragroxy ete mi angam gone chcecvi, lav lragrox chi darna…
Իմ կարծիքով, ծեծը ամենահեշտ ճանապարհն է, որով լրագրողը հայտնի կարող է դառնալ, բայց դրանից լրագրողի մասնագիտական պրոֆեսիոնալիզմը չի ավելանում: